Loslopend wild

Af en toe borrelt de discussie over catcalling nog eens op. Of ja, discussie. Er is een vrouw die erkenning vraagt om een onaangename ervaring, en een gezaghebbend manspersoon die haar vertelt dat ze voor iedereen de pret bederft door zich zo aan te stellen. Natuurlijk wil ik als vrouw niet dat mannen bang worden om te begeren. Maar nafluiten is zéér onschuldig in vergelijking met vele andere vormen van grensoverschrijdend machtsvertoon. Vuile opmerkingen verbaliseren de intentie om jouw lichaam te gebruiken als instrument voor andermans lust, ongeacht jouw instemming. Omdat het kan. De inherente fysieke dreiging beangstigt, frustreert en voelt vies. Nadien moet je je lichaam weer opeisen. Je eigenwaarde herwinnen door te vertellen. Maar wanneer zo’n opiniemaker met het Woord der Gezag opdraaft en je afdoet voor trutje, zou je je bijna gaan schamen voor je eigen ervaring. Nee, gelukkig zijn er dan initiatieven als #wijoverdrijvenniet. Die creëren de benodigde ruimte voor kwetsbaarheid en erkenning door de kracht van het getal. Ze zijn helemaal geen bestendiging van de vrouwelijke slachtofferrol, maar geven vrouwen net hun stem terug.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s