Bienvenue chez les Ch’tis

We zijn bij de Ch’tis aanbeland. Zonder er bij na te denken boekten we onze weekendgîte in de meest beruchte culturele woestijn van Frankrijk: le Nord-pas-de-Calais. Pas op, er zijn hier heel wat mooie velden. En zo’n verlaten dorp langs een te smalle hoofdweg met afgesleten borduren. Het heeft wel iets.

Daarom roept de eerste ongemakkelijke conversatie met de gastvrouw niet meteen vragen op. Tenslotte loopt de gastheer rond met een eeuwige glimlach waar zelfs zijn seventies-pedo-bril niets aan af doet. Dan krijgen we honger. Een authentieke gastronomische bistro-ervaring? Laat maar komen, we zitten toch niet voor niets in Frankrijk.

Haha.

Gastvrouw stelt een brasserie voor in het grootste dorp in de omtrek. Wij denken ‘tout le bonheur de la campagne’: de gloed van een haardvuur schijnt door een klein raam de straat in. Bakstenen-houten interieur, trossen look die van het plafond afhangen. No nonsense eten en bediening. Maar dat is buiten de smaak van de Ch’tis gerekend. Of liever: het gebrek daaraan.

Au bureau is een keten van 75 identiek ingerichte restaurants. Erg ruim en luid, met zwarte chesterfieldzetels en een fancy-saloonfeel. Die van ons is gelegen aan een soort snelweg naast een casino en een bowling. We komen aan nog voor de keet begint vol te stromen met gezinnen en krijsende kinderen. Maar desondanks duurt het meer dan een half uur voor de hamburger, steak en crispy chicken caesar salad onze tafel gevonden hebben. De steak is bleu chaud in plaats van seignant, de chicken allesbehalve crispy. Ik dacht, ik doe eens gezond, ik neem een slaatje. En dan krijg je een schamel excuus voor een chicken nugget, met een wak korstje, omgeven door in vet gedrenkte toastjes en drijvend in industriële sladressing. Jummie.

De volgende dag besluiten we om dan zelf maar eten te vinden. Ja, dat besluiten we. Alleen is er in het kleine dorp helemaal niets en in het grote dorp enkel kebabs-friteries. Voor wie zoiets verwacht als gezelligheid slaat de wet van Murphy hier genadeloos toe. Met een zwaar hart vertrekken we terug richting Bureau. Vettig toastje, here we come.

Goddank de ongezellige Italiaan met de flauwe pasta en de vetgehaarde hardrockers, maar vooral ook de lekkere wijn. Pizza Enzo, in het land der Ch’tis was je een ware redding.

Advertenties

2 gedachtes over “Bienvenue chez les Ch’tis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s