Not to study

Hoe een tijdje geleden boeken en mappen stonden te dringen voor een plaatsje in het nieuwe academiejaar. Een kraakverse studie, stomend en wel. Gisteren heb ik ze allemaal bij het papier gegooid. Tegen de middag vonden ze hun laatste liefkozing in de ferme armen van een vuilnisman. En daarmee is mijn schooltijd officieel voorbij. Schluss, gedaan. Er bestaat geen medicijn voor de stuurloosheid die volgt op zo’n beslissing. Dus ging ik op retraite. Die Grote Boze Arbeidsmarkt zou nog wel heel even kunnen wachten.

Inleiding

Het oude Sint-Jansbergklooster is een locatie-voor-evenementen/bioboerderij/commune, waar verse groenten je vanuit de tuin toeroepen “pick me, pick me!”, en de lucht kraakt van goede bedoelingen. Hier ging ik me zeven dagen lang wijden aan één van mijn meest geliefde bezigheden: eten. Of eerder, de voorbereiding daartoe: koken. Een druk bewwoofte zomer echode er nog na (koude voeten en massa’s regen daargelaten), maar de gangen en gronden vonden stilaan hun originele gelatenheid terug. ’s Avonds in het eindeloze donker en met de tochtende ramen in je nek, was het een hele opgave kloekmoedig de hoekjes te trotseren.

Hoe dan ook, met een vastomlijnde dagtaak en een zonneklaar schema hakte, bakte, stoofde, pureerde, roosterde, kookte, schilde en pelde ik mij een weg door een shitload aan knobbelige, disproportionele groenten. Maar wat een smaak. Kruidige pompoentaart, frisse bietendip, smeuïge gratin dauphinois en pittige salades. Oh en daar begon het nog maar pas. Herinner je die scène uit Belle en het Beest, waar Belle haar vingers aflikt van een seriële optocht lekkers (http://www.youtube.com/watch?v=afzmwAKUppU). Wel, zo ging het niet. Maar elke maaltijd te worden verwelkomd op de smakelijke appreciatie van uren werk, ontstak een vergelijkbare mate aan vrolijkheid in mij. Het gevoel iets te hebben opgegeven ebde langzaam weg.

Onderzoek

Wanneer ik de kans zag ging ik op verkenning. In het huis met zijn vele vleugels en ontelbare deuren, en in de omgeving. De tuin heeft een poortje dat uitgeeft op enkele velden. Die lenen zich uitstekend voor staarsessies. Daarbovenop bieden de Kartuizers-wandelroute en nabijgelegen fietspaden hun diensten aan voor mijmerende uitjes in het groen. En of ik me bezonnen heb. Al huppelend.

Wanneer je instemt met door anderen uitgestippelde verantwoordelijkheden, geeft dit je de kans momenten te stelen. Er op uit te trekken zonder schuldgevoel. Net als de voorzienigheid mij deze zomer een dagje Belgrado cadeau deed, had ik hier porties vrije tijd die echt vrij was. Nergens moest aan worden voldaan. Er waren geen plichten die lagen te wachten, niets. Die wandelingen, die verkenningstochten gaven me een kans te ontsnappen aan de dictatuur van mijn eigen wil.

Vraagstelling

De ‘anderen’ waren de bewoners van het voormalige klooster. Hoewel niet katholiek, wijdden ze de plek in een relatief nieuw soort geloof: dat in een betere, bewustere wereld. Daartoe wordt vertrouwd op krachten en energieën die ons als individuen overstijgen en omvatten, en ons verbinden met al wat leeft. De bezielers van het Sint-Jansbergproject zien het als hun taak meer en meer mensen te sensibiliseren, hen te wijzen op hun capaciteit tot spiritualiteit en eenheid. Hun doel is een brug te slaan naar de Nieuwe Aarde die op het punt staat zich te ontpoppen.

Mijn nuchtere zelve werd verteld te vertrouwen op mijn lichaam. Mijn spieren, aura en ziel weten veel meer over mezelf en de dingen, dan mijn overpeinsde hoofd ooit zou kunnen bedenken. Het was opmerkelijk dat ik hoe langer hoe minder opschrok van wenkbrauw-stimulerende uitspraken als deze. Toch speelde af en toe dat waarom-kind op, dat meetbare bewijzen eist. Een daarom volstaat niet, beweringen moeten falsifieerbaar zijn (even googlen op Popper, oeps, met twee o’s is toch niet precies wat ik zoek).

– “Wat is een channeling?”
– “Een sessie bij een medium dat voor jou contact legt met een hoger wezen, waardoor het je duidelijk wordt welke richting je ziel uit wil.”

– “Met dat raw-foodisme kan je me toch niet verleiden hoor, hoe gezond het volgens jou ook is. Het moet ook nog een beetje lekker zijn, eten is voor mij leven en niet overleven.”
– “Je maakt dat voor jezelf zo lekker als je wil. En eigenlijk kan je zelfs leven van de zon.”
– “Ha, ja. (Dit moet een metafoor zijn. Dit moet een metafoor zijn. Toch?)
– “Ja hoor, als je gedurende een uur na zonsopgang, en een uur voor zonsondergang in haar licht kijkt, is dit genoeg om van te leven. Planten doen dat toch ook.”
– (Euhm, al gehoord van fotosynthese? Wij mensen kunnen dat niet. Die sun gazers eten stiekem boterhammen! Van blindstaren gesproken.)

– “Wat bedoel je met ‘de aarde is in een hogere trilling gegaan’?”
– “Dat de energiegolven in een stroomversnelling zijn geschoten, waardoor zowel positieve als negatieve situaties zullen escaleren, en de mens na generaties aan reïncarnatie klaar is voor een betere wereld.”

Besluit

Zalig zij de gelovigen. Helaas kunnen ze me niet verleiden mijn wereldbeeld op te geven. Wij zijn een stinkende put aan blinden die afstevenen op hun verdommenis. Oh well. Ik heb een week lang powerfood verslonden en niet alleen groenten maar ook de dagen geplukt. Mooi hé. En eenmaal thuis vertaalde deze ervaring zich in bewustere aankopen in de supermarkt: biomarsepein en rijstemelk. Een mens zou voor minder gaan bezinnen.

Post Scriptum

Voor wie het interesseert: mijn linkerlong is aanzienlijk groter dan mijn rechter, ik heb een sterk ontwikkeld derde oog (‘kijk’ maar uit), en mijn aura is blauw en vitaal. Oh en ik heb geen engelenvleugels. Met dank aan mijn aura-lezers.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s