Zomer

Een vakantie hoeft niet altijd ver weg te zijn. Tussen de wingerd en de lavendel waan ik me in de tuin van mijn tante dan misschien niet God, maar toch zeker in Frankrijk. Ik heb er dit weekend een serieuze fond kunnen leggen voor mijn zomerteint, zwetend in de schoot van een warme zomerzondag. Op weg naar huis breidden zich de verlaten straten van de randgemeente loom aan elkaar, door mijn vrolijk bruine zonnebril authentieker belicht dan zonder. Ik verwonder me erover hoe de zon voor even alle existentiële kwalen geneest. In haar zalvende verzenging dwepen we met de roes en op een goed moment transformeert ze die oude, vertrouwde stad in een vers vakantieoord. Misschien ergens aan zee, met die eeuwige, vermaledijde wind. Schijnbaar zorgeloos drijven mensen op stromen heet gebakken lucht, en slepen hun soldenzakjes achter zich aan. Bussen hijgen en rokjes dansen en stilletjes maken de mieren zich op voor hun bruiloft. Slaan ze hun prinselijke vleugels uit en fluisteren ze ons hun ongerijmde geheimen toe. De zomer omarmt ons, vertroetelt, verzorgt ons. De zomer is een liefkozing waarin we onszelf kunnen dragen, toch reeds vervuld van het naderende afscheid en de hunkering die dat met zich meebrengt.

De tederheid ten spijt laten bepaalde frustraties zich niet zo snel afschepen, en zo gebeurde het dat ik me gisteravond een weinig welbespraakt pleidooi voor de rechten van de vrouw en de fietser liet ontsnappen in het verkeer. Verbroedering en begrip prediken blijkt toch heel wat makkelijker van op een zolderkamertje in het rustige Berchem dan van op het Kiel. Eenmaal voorbij het halfduistere knekelhof met zijn klepperende kikvorsen ontspon zich weerom de gehele parade van foutparkeerders, fluiters en klakkers, onoplettende voetgangers en de totale en algemene negatie van de verkeersregels betreffende het fietspad. Ik heb ook al eens een kort lontje.

Nu kan ik je vertellen dat het heel wat deugd doet het zoveelste kattengeluid te onthalen op een welgemeende fok of. En dan snel door te fietsen. Of weer een onverantwoorde Jonnenbak die me bijna omver reed te bestoken met ‘aaaah, kijk uit’! en ‘fietspad, fietspad!’ En als ze dan nog durven reclameren, de stouteriken, gewoon je tong uit te steken en eens goed met je kop te schudden. Gelijk de klein mannen. ‘Bleeeiiweiiwewehweh!’ De Jonnen zijn dan maar wijselijk doorgereden, terwijl ik, toch even verbouwereerd, lustig verder fietste. Oeps. Wat geschrokken voel ik me als leerling-wegpiraat wel genoopt tot het stamelen van een pardon. Maar toch ook, whoew!, wat een kick. Nu kan ik er weer een tijdje tegen, met mijn glimlach als wapen.

De zomer maakt ons niet alleen onstuimig, maar is ook het perfecte excuus om even je status als aspirant creatief betwetertje te vergeten. Wanneer je je handdoek spreidt tussen de dikke meneren en stoere mevrouwen op een of ander Kempisch playa, en schaamteloos gaat lopen paraderen in een te kleine bikini en een foute bandana, voel je je toch voor de duur van de dag kinderlijk onbezorgd en vrij. Je kan er een frietje steken en daarna stiekem scheetjes laten onder water. Je kan er spetteren tussen de andere spetteraars dat het een lieve lust is. Je. Kan. Er. Zandkastelen. Bouwen. En bang zijn van ingebeelde krabben met scharen als schoteltjes net onder het zand. Zie me hier staan, aan het gloren van mijn volwassen leven (sidder en beef!). Maar ik ben ook maar een jonkie van 22, en een pleidooi voor menselijke speeldrift is nooit ver af.

Weldaar: Ahum. Beste collega-mens, leg uw kin op uw borst en steek uw linker wijsvinger in de lucht. Open driemaal uw lippen om ze daarna weer te sluiten. Net als de visjes. Daarna rochelt u maar een beetje, en daar, voelt u het, de jeugdige ondeugd die langs uw aorta opborrelt? Nee nee, het is geen misselijkheid, geen bang hebben. Het is de vergeten deugnieterij die u dra zal uitbraken. Flap, op uw bord. Het is het dwaallichtje van uw vindingrijkheid. Sluit het niet op, zet het niet vast. Bescherm het niet. Koester het in roekeloosheid. Met fonkelogen die zich nooit tegoed kunnen verstoppen. Met de durf en het vertrouwen en de liefde van de dwaas. Wees de malloot, de nar, de maf, de zot. Maar leef, en leef voluit.

Advertenties

3 gedachtes over “Zomer

  1. Denk dat heel mooi is maar mijn Nederlands is nog beperkt om het volledig te kunnen begrijpen, ik zal mijn best doen om het te volgen xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s